มาดามรถถัง

 from https://www.facebook.com/share/p/1B6DZSz26o/  จากเพจ คดีดัง เสียงจากอดีต
"จากสะใภ้จีนที่ถูกกดดันให้ลาออกจากครู สู่นักค้าอาวุธหญิงไทยที่กว้านซื้ออะไหล่ทหารจนเกลี้ยงอเมริกา! "

ในตรอกซอกซอยอันพลุกพล่านของย่านเซียงกง ปี พ.ศ. 2496 เด็กหญิงตัวเล็กๆ นามว่า “นพรัตน์” ลืมตาดูโลกในฐานะลูกคนที่ 7 จากพี่น้องทั้งหมด 12 คน ของครอบครัวชาวจีนอพยพที่หอบเสื่อผืนหมอนใบข้ามน้ำข้ามทะเลมาตั้งรกรากตั้งแต่ปี พ.ศ. 2400 เตี่ยของเธอทำกิจการค้าเหล็ก โซ่ และเครื่องยนต์เก่า สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่ โลกวัยเด็กของนพรัตน์จึงรายล้อมด้วยเศษเหล็กและกลิ่นน้ำมันเครื่อง เธอซึมซับทักษะคณิตศาสตร์จากการช่วยเตี่ยนับของและคำนวณบัญชี

เตี่ยผู้มองการณ์ไกลเห็นว่าลูกสาวคนนี้พูดเก่ง ชอบคบค้าสมาคม จึงแนะให้เรียนด้านภาษา นพรัตน์เข้าเรียนที่โรงเรียนพระหฤทัยคอนแวนต์ ต่อด้วยโรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ในเอกภาษาฝรั่งเศส และเข้าสู่รั้ววิทยาลัยวิชาการศึกษา วิทยาเขตปทุมวัน ด้วยความฝันอันสูงสุดคือการเป็น "ครู"

ช่วงเป็นนักศึกษา นพรัตน์ได้แสดงความสามารถจนได้รับเลือกจากข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ (UNHCR) ให้ไปทำหน้าที่เป็นล่ามภาษาฝรั่งเศสและครูสอนภาษาไทยในค่ายผู้อพยพ ที่อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว ประสบการณ์ท่ามกลางไอสงครามครั้งนั้นหล่อหลอมให้เธอแข็งแกร่ง

หลังเรียนจบ เธอสอบบรรจุเป็นครูโรงเรียนยานนาเวศได้ 5 เดือน ก่อนจะย้ายมาสอนวิชาภูมิศาสตร์ที่โรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์บ้านเก่า ชีวิตแม่พิมพ์ของเธอกำลังดำเนินไปอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งโชคชะตาพาให้เธอพบและแต่งงานกับ “หิรัญ กุลหิรัญ” ช่างเครื่องหนุ่มผู้ทำกิจการซ่อมรถและดัดแปลงเครื่องยนต์

แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ครอบครัวคนจีน คำประกาศของแม่สามีก็กลายเป็นจุดตัดสำคัญในชีวิต
“เป็นครูหน่ะ หาเงินเลี้ยงได้แค่ตัวเองนะ ถ้าจะอยู่บ้านนี้ต้องหาเงินเยอะๆ มาช่วยทำมาหากิน เลี้ยงครอบครัว”

นพรัตน์หอบความกังวลไปปรึกษาเตี่ยผู้เปรียบเสมือนปราชญ์แห่งเซียงกง คำสอนของเตี่ยในวันนั้นเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล
“ลูกเอย... ถ้าจะทำธุรกิจให้ยั่งยืน มันเหมือนกับการจับปลา ถ้าลูกจับปลาในแม่น้ำเจ้าพระยา ประเดี๋ยวปลาก็หมด แต่ถ้าลูกต้องการความยั่งยืน ลูกต้องต่อเรือออกไปจับปลาในทะเลหลวง ในมหาสมุทรโน่น...”

โอกาสแรกใน "ทะเลหลวง" มาถึงพร้อมกับการสิ้นสุดของสงครามเวียดนาม กองทัพไทยที่เคยพึ่งพายุทโธปกรณ์ ข้อต่อสายพาน และล้อกดสายพานจากอเมริกาฟรีๆ กลับต้องหยุดชะงักลงเพราะอเมริกาตัดงบช่วยเหลือ กองทัพต้องจัดซื้อเอง บริษัทของเธอจึงเริ่มก้าวเข้าสู่ธุรกิจนี้ โดยทำหน้าที่เป็นตัวกลางซื้อชิ้นส่วนจากโรงงานผลิตในรัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา เพื่อนำมาขายให้กองทัพไทย

การเป็นเพียงแค่พ่อค้าคนกลางกินส่วนต่างชิ้นส่วนราคาแพงไม่ใช่วิสัยทัศน์ของนพรัตน์ วันหนึ่งเธอเลยถือโอกาสเดินทางไปเยือนโรงงานยุทโธปกรณ์ที่รัฐโอไฮโอด้วยตนเอง

แม้โรงงานยุทโธปกรณ์ทหารแห่งนั้นจะเป็นเขตหวงห้ามสำหรับคนต่างชาติ แต่นพรัตน์ใช้จิตวิทยาพูดกับเจ้าของโรงงานด้วยความเกรงใจว่า "ฉันรู้ว่านี่คือกฎของคุณ ฉันเข้าไม่ได้หรอก ไม่เป็นไรเลยค่ะ แค่อยากจะรู้ว่าสินค้าที่เราสั่งผลิตไปถึงไหนแล้ว" ฝรั่งซาบซึ้งในความจริงใจจึงบอกว่า "ไม่เป็นไรมาดาม ผมรับผิดชอบเอง เข้ามาเลย!"

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปข้างใน นพรัตน์ตาโตกับสิ่งที่เห็น โรงงานแห่งนี้ทำให้เธอได้เห็นหลายสิ่งที่เธอไม่เคยเห็น พวกเขานำข้อต่อสายพานเก่ามารีไซเคิล ใส่ยางใหม่ (Rubberizing) ซ้ำได้ถึง 3 รอบ เธอพยายามถามเก็บข้อมูลทุกอย่าง ชวนคุยจนรู้เทคนิคการลอกยางเก่าออกด้วยความเย็นไฮโดรเจน หรือใช้ไฟเผา รวมถึงเทคนิคการพ่นพอกเนื้อเหล็กที่สึกหรอ

จนกระทั่งเธอเหลือบไปเห็นหม้อต้มขนาดใหญ่ที่เขียนว่า "Thermal Oil" (ระบบน้ำมันร้อน) เธองงจึงถามว่าทำไมไม่ใช้หม้อต้มไอน้ำ (Steam Boiler) ทั่วไป ฝรั่งตอบว่า “แบบนั้นมันพื้นๆ มาดาม ถ้าระบบไอน้ำ ความร้อนตรงปลายท่อมันจะลดลง ยางจะสุกไม่ทั่วถึง คุณภาพจะไม่ดี สู้ระบบน้ำมันร้อนไม่ได้”

ภายในโรงงานนั้นเต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดรอบทิศทาง สมัยนั้นห้ามนำกล้องถ่ายรูปหรือกระเป๋าเข้า นพรัตน์ผู้ไม่มีเทคโนโลยีอะไรในมือ ขอตัววิ่งเข้าห้องน้ำถี่เป็นว่าเล่น เพราะนั่นเป็นสถานที่เดียวที่ไม่มีกล้อง! ทุกครั้งที่ปิดประตูห้องน้ำ เธอจะรีบควักกระดาษและปากกาที่ซ่อนไว้ขึ้นมาสเก็ตช์ภาพท่อระบายความร้อน บันทึกโครงสร้าง และจดจำยี่ห้อระบบ "Thermal Oil" (ระบบน้ำมันร้อน) ที่ใช้หล่อยางข้อต่อสายพานรถถังให้สุกทั่วถึง ซึ่งฝรั่งบอกว่าดีกว่าระบบไอน้ำธรรมดาเป็นไหนๆ

เมื่อกลับมากรุงเทพฯ เธอส่งแบบสเก็ตช์ให้สามีและช่างในโรงงานดู สั่งซื้อหม้อต้มยุทโธปกรณ์ยี่ห้อเดียวกันนั้นมาติดตั้ง แล้วต่อสายท่อตามที่เธอจำมาจากห้องน้ำที่โอไฮโอ

ต่อมาไม่นาน ฝรั่งเจ้าของโรงงานที่โอไฮโอเดินทางมาเยี่ยมโรงงานของเธอที่เมืองไทย เมื่อเขาเดินเข้ามาเห็นเครื่องจักรและการต่อท่อ เขากระโดดอุทานด้วยความตกใจว่า “Oh my god! มาดาม ฉันต้องมองเธอใหม่แล้วนะ คุณจำรายละเอียดพวกนี้ทั้งหมดได้ยังไงกัน?!”

นพรัตน์ยิ้มอย่างถ่อมตัวแล้วตอบว่า “โอ้ เซอร์... เพราะฉันประทับใจในโรงงานของคุณมาก ฉันแค่อยากทำตามคุณ (Follow) ฉันไม่ได้ลอกเลียนแบบนะ (Never Copy, Just Follow)”

ฝรั่งเจ้าของโรงงานคนนั้นประทับใจในตัวเธอมาก บวกกับเขากำลังอิ่มตัวและไม่อยากทำธุรกิจนี้ต่อแล้ว วันหนึ่งเขาโทรหาเธอ “มาดาม คุณมีเงินเท่าไหร่ ฉันจะขายโรงงานทั้งหมดให้คุณ” นพรัตน์ตอบตามตรง “ฉันมีแค่ 1 ล้านเหรียญสหรัฐ (ราวๆ 25 ล้านบาทในตอนนั้น) คงซื้อโรงงานที่มีคนงาน 2,000 กว่าคนของคุณไม่ได้หรอก”

แต่ฝรั่งกลับตอบว่า “งั้นโอนมาล้านนึง แล้วคุณพาคนงานมา 15 คน ชี้เอาเลยว่าอยากได้เครื่องจักรตัวไหน ถอดเอาไปเลยให้คุ้มเงินล้านของคุณ”
นพรัตน์ตอบตกลงทันที เธอเตรียมตู้คอนเทนเนอร์ไป 2 ตู้ กะว่าถอดเสร็จภายใน 10 วัน เธอพาคนงานไทย 15 ชีวิตบินลัดฟ้าสู่โอไฮโอ ก่อนจะถอดเครื่องจักร นพรัตน์นำสีน้ำมัน ที่เธอชอบพกติดตัวไปด้วยเพราะชอบวาดรูป เธอเดินไปที่เครื่องจักรแล้วเอาพู่กันป้ายสีทำสัญลักษณ์ไว้ มอเตอร์สีนี้ สายไฟฝั่งนี้สีแดง ฝั่งนั้นสีเขียว สีเหลือง

คนงานไทยเห็นแล้วพากันส่ายหัว โทรศัพท์ข้ามประเทศกลับไปฟ้องสามีเธอที่เมืองไทยว่า “เถ้าแก่ครับ มาดามมาเล่นเลอะเทอะ เอาสีมาทาเครื่องจักรฝรั่งเต็มไปหมด กลับไปต้องล้างกันเหนื่อยแน่ๆ” แต่ไม่มีใครรู้เลยว่านี่คืออัจฉริยภาพของนพรัตน์ เพราะเครื่องจักรเมื่อถูกถอดแยกชิ้นส่วนใส่ตู้คอนเทนเนอร์สลับกันไปมา หากไม่มีรหัสสีเหล่านี้ตอนประกอบจะงงได้ แต่รหัสสีเหล่านั้นทำให้เมื่อชิ้นส่วนใส่ตู้คอนเทนเนอร์มาถึงไทย ช่างสามารถประกอบกลับได้ทันทีโดยไม่เหลือทิ้งเป็นเศษเหล็ก

ชีวิตความเป็นอยู่ของคนงานไทย 15 คนในอเมริกาก็เป็นอีกหนึ่งรสชาติ คนงานกินขนมปังฝรั่งแล้วบ่นว่าไม่มีแรงทำงาน พลังงานหมด นพรัตน์ต้องตระเวนไปตามซูเปอร์มาร์เก็ตในโอไฮโอเพื่อกว้านซื้อ "ข้าวเหนียว" ที่ขายเป็นถุงละ1กิโล ซื้อจนเกลี้ยงชั้น กินวันละ 5 กิโลกรัม เธอไม่พักโรงแรม แต่พาลูกน้องนอนบนออฟฟิศชั้นสองของโรงงานฝรั่งเพื่อประหยัดงบ

ทุกวันในโรงงานโอไฮโอ ฝรั่งคนงานอเมริกันจะได้เห็นภาพแปลกตา คนไทยกำลังสะบัดหวดนึ่งข้าวเหนียวดัง พึบ ๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ล้อมวงทำ "ลาบเนื้อบด" คลุกข้าวคั่ว คนงานไทยใช้มือปั้นข้าวเหนียวจิ้มลาบอย่างเอร็ดอร่อย นพรัตน์ใจกว้างกวักมือเรียกฝรั่งอเมริกันรวมถึงเจ้าของโรงงานให้มาล้อมวงชิมด้วยกัน ฝรั่งพากันติดใจในรสชาติลาบและข้าวเหนียว ถึงขั้นวางช้อนส้อมแล้วใช้มือเปิบข้าวเหนียวตามคนงานไทยอย่างสนุกสนาน

ความสัมพันธ์แบบบ้านๆ นี้ซื้อใจเจ้าของโรงงานฝรั่งได้อย่างราบคาบ จากเดิมที่ตกลงกันไว้แค่ตู้คอนเทนเนอร์ 2 ตู้ ทุกๆ วันเจ้าของโรงงานจะเดินมาบอกว่า “มาดาม เอาเครื่องนี้ไปด้วยสิ เอาอันนั้นไปด้วย ฉันให้หมดเลย” ชี้ให้จนจากตู้คอนเทนเนอร์ 2 ตู้ งอกเงยกลายเป็น 45 ตู้คอนเทนเนอร์ โดยจ่ายเงินเท่าเดิมคือ 1 ล้านเหรียญ!

เมื่อกลับมาถึงเมืองไทย นพรัตน์กลับนอนไม่หลับ ภาษาอังกฤษเรียกว่าเธอเกิดความรู้สึก "Feel Guilty" (รู้สึกผิด) เธอรู้สึกว่าน้ำหนักเครื่องจักร 45 ตู้นั้น หากชั่งขายเป็นเศษเหล็กยังแพงกว่า 1 ล้านเหรียญเลย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองโลภและไปฉวยโอกาสเอาเปรียบฝรั่งใจดีคนนั้น ด้วยความซื่อสัตย์ นพรัตน์ตัดสินใจรวบรวมเงินอีก 100,000 เหรียญสหรัฐ โอนกลับไปให้ฝรั่งโดยไม่มีใบแจ้งหนี้

ฝรั่งเจ้าของโรงงานตกใจมาก โทรมาถามว่าโอนเงินมาทำไม เขาไม่ได้เก็บเงินเพิ่ม นพรัตน์ตอบว่าเธอไม่สบายใจที่เอาของมาเยอะเกินไป ฝรั่งซาบซึ้งในความซื่อสัตย์ของมาดามไทยคนนี้มาก จึงนำเงินแสนเหรียญนั้นไปจ้างช่างเทคนิคฝีมือดีที่สุดของเขา ส่งมาอยู่เมืองไทยเป็นเวลา 6 เดือน เพื่อช่วยสอนและติดตั้งเครื่องจักรให้โรงงานชัยเสรีฟรีๆ จากเครื่องจักรเครื่องเดิมที่ผลิตชิ้นส่วนได้เพียงครึ่งชั่วโมงต่อ 1 ชิ้น พอได้เครื่องจักรและเทคโนโลยีใหม่นี้ โรงงานเธอสามารถผลิตได้ถึง 64 ชิ้นภายในครึ่งชั่วโมง!

เมื่อกำลังการผลิตล้นหลามเกินความต้องการของกองทัพไทย นพรัตน์จึงต้องนำสินค้าออกสู่ "ทะเลหลวง" ตามคำสอนของพ่อ สินค้ายุทโธปกรณ์ทหารไม่สามารถโฆษณาทางทีวีหรือหนังสือพิมพ์ได้ เธอจึงพาตัวเองไปออกบูธในงานแสดงอาวุธนานาชาติทั่วโลก ทั้งงาน Eurosatory ที่ฝรั่งเศส, งาน IDEX ที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, งานที่ตุรกี และสิงคโปร์แอร์โชว์

เธอศึกษาระบบการจัดซื้อของต่างประเทศจนเข้าใจระบบ "Technical Bid" (การประมูลสองขั้นตอน) ที่ต้องผ่านเกณฑ์คุณภาพเทคนิคก่อน ถึงจะมีสิทธิ์ยื่นซองราคา แม้กระทั่งในสหรัฐอเมริกาที่มีกฎหมายห้ามกองทัพจัดซื้อยุทโธปกรณ์จากต่างประเทศ นพรัตน์ก็ยังใช้กลยุทธ์ทำ MOU ระบุเงื่อนไขการค้าต่างตอบแทน (Countertrade) จนสามารถส่งชิ้นส่วนล้อกดสายพานของชัยเสรีเข้าไปในโรงงานผลิตรถถังหลักของอเมริกาได้สำเร็จ

ทำให้ "ชัยเสรี" กลายเป็น Vendor (ผู้ผลิตชิ้นส่วนแท้ดั้งเดิม - Original Part) ให้กับรถถังของกองทัพอเมริกา จากอดีตที่ต้องซื้อจากเขา วันนี้เราผลิตขายคืนให้อเมริกา

ทว่า... พฤติกรรมการบินเข้าออกค่ายทหารต่างๆ ในอเมริกาเป็นว่าเล่นของนพรัตน์ กลับไปสะดุดตาหน่วยงานความมั่นคงระดับโลกเข้าอย่างจัง FBI (สำนักงานสืบสวนกลางแห่งสหรัฐฯ) เริ่มจับตามองผู้หญิงไทยคนนี้

ในยุคปี 1990 มีการประชุมกลุ่มทำงานร่วม (Joint Working Group) ของผู้ผลิตรถถังอเมริกา ทางกองทัพแจ้งผู้เข้าร่วมประชุมทุกคนว่า “ให้เอาโน้ตบุ๊ก (Notebook) มาด้วยนะ”

นพรัตน์ในยุคนั้นไม่รู้จักคอมพิวเตอร์พกพา เธอเข้าใจว่าโน้ตบุ๊กคือ "สมุดบันทึกเล่มหนา" เธอจึงพกสมุดไดอารี่เดินเข้าไปในห้องประชุมอย่างมั่นใจ ท่ามกลางฝรั่งที่เปิดกระเป๋าหยิบกล่องคอมพิวเตอร์ขึ้นมาโหลดข้อมูลกัน นพรัตน์หน้าแตกและโดนฝรั่งหัวเราะเยาะฟ้าลั่น

แต่ความไม่รู้กลับกลายเป็นข้อดี เนื่องจากเธอไม่มีคอมพิวเตอร์ดาวน์โหลดไฟล์ เธอจึงต้องใช้วิธีเดินไปขอส่องหน้าจอและนั่งคุยกับฝรั่งคนนี้ที คนนั้นที เปลี่ยนคนไปเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้น่าเกลียด นั่นทำให้เธอสนิทกับทหารและวิศวกรทุกคนจนได้ข้อมูลลับมาว่า รถจี๊ป M151 และรถบรรทุกทหาร M35 จำนวนกว่า 70,000 คันของกองทัพอเมริกากำลังจะถูก "Fade Out" (ปลดประจำการ) และอะไหล่สำรองทั้งหมดถูกนำไปกองทิ้งไว้กลางแจ้งตามค่ายทหารต่างๆ

ฝรั่งพากันจดพิกัดค่ายทหารให้เธอ ทั้งที่เพนซิลเวเนีย อลาบามา ซานโฮเซ ซานฟรานซิสโก และมินนิโซตา นพรัตน์มองเห็นอนาคตทันทีว่า แม้อเมริกาจะเลิกใช้ แต่เมืองไทยและประเทศแถบเอเชียยังมีรถรุ่นเหล่านี้อยู่อีกหลายพันคัน วันข้างหน้าพวกเขาต้องใช้มันแน่ๆ และอะไหล่พวกนี้ถูกแพ็กเกจจิ้งสุญญากาศอย่างดี เก็บไว้เป็นร้อยปีก็ไม่พัง

นพรัตน์ตัดสินใจกว้านซื้ออะไหล่เหล่านั้นทันที เพื่อความประหยัด เธอซื้อต๋วเครื่องบินแบบ Delta Standby Ticket ราคา 400 เหรียญตั๋วเดือน ซึ่งนักธุรกิจทั่วไปไม่มีใครใช้กัน เพราะจองที่นั่งไม่ได้ ต้องไปยืนลุ้นเอาที่เคาน์เตอร์สนามบินว่าเครื่องรอบนั้นจะมีที่นั่งว่างเหลือไหม เดินทางคนเดียว ค่ำไหนนอนสนามบิน เช็ดตัวในห้องน้ำ พกกระเป๋าใบเล็ก มีเสื้อผ้าไม่กี่ชุดและสวม "กระโปรงพลีทยาวที่ไม่ต้องรีดและสุภาพพอสำหรับบินไปกลุ่มประเทศอาหรับ"

พฤติกรรมแปลกประหลาดนี้ทำให้ระบบของ FBI แจ้งเตือน ผู้หญิงไทยคนนี้ วันนี้โผล่ไปค่ายทหารที่ฟิลาเดลเฟีย พรุ่งนี้บินไปซานโฮเซ วันต่อมาโผล่ไปอลาบามา แล้วก็วิ่งขึ้นเหนือไปมินนิโซตา วิ่งเข้าออกค่ายทหารความมั่นคงเป็นว่าเล่นเพื่อกว้านซื้อชิ้นส่วนรหัส M151, M35, M60, M48 ทุกอย่างที่ขวางหน้า โดยที่บางชิ้นเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเรียกว่าอะไร แต่ขอให้มีรหัสตรงเธอกว้านซื้อใส่คอนเทนเนอร์ส่งกลับไทยจนหมดเกลี้ยงประเทศอเมริกา! จนฝรั่งพากันหัวเราะและนินทาเธอว่า "มาดามคนนี้โง่ที่ซื้อขยะปลดประจำการ"

แต่เมื่อสงครามติมอร์ตะวันออกปะทุขึ้น รถบรรทุกทหาร M35 ของกองทัพพันธมิตรเสียแต่ไม่มีอะไหล่เปลี่ยน ทหารอเมริกันชั้นผู้ใหญ่จึงต้องบอกต่อกันว่า
"ถ้าอยากได้อะไหล่... ทุกอย่างถูกขนไปไว้ที่มาดามรถถังในประเทศไทยหมดแล้ว!"

ด้วยความสงสัยว่ามาดามคนนี้เป็นสายลับข้ามชาติหรือเป็นบุคคลอันตรายหรือไม่ FBI จึงส่งเจ้าหน้าที่ 4 นาย เดินทางข้ามโลกมาที่ประเทศไทย โดยประสานงานผ่านกระทรวงกลาโหม ขอเข้ามาตรวจสอบโรงงานเนื้อที่ 87 ไร่ของชัยเสรี

เช้าวันนั้น นพรัตน์เดินออกมารับเจ้าหน้าที่ FBI ทั้ง 4 นายด้วยท่าทีสบายๆ สายตาอันเฉียบคมของเธอเหลือบไปจำหน้าเจ้าหน้าที่คนหนึ่งได้แม่นยำ เธอจึงทักขึ้นว่า “เฮ้ คุณ! เราเคยเจอกันที่งานแสดงอาวุธที่มาเลเซียนี่นา วันนั้นงานเริ่มสิบโมงเช้า แต่คุณแอบเอากล้องไปแอบถ่ายรูปรถถังรัสเซียตอนเจ็ดโมงเช้าใช่ไหมล่ะ? ฉันยังเดินไปเตือนคุณเลยว่าเขาห้ามถ่ายรูป ให้ใช้สเก็ตช์ภาพเอาเหมือนฉันสิ” เจ้าหน้าที่ FBI คนนั้นถึงกับสะดุ้งและยิ้มแห้งๆ ที่โดนมาดามจับไต๋ได้

ในระหว่างพาเดินตรวจโรงงานอันกว้างใหญ่ นพรัตน์สังเกตเห็นต้นกล้วยที่ปลูกไว้มากมายในโรงงาน เธอจึงบอกฝรั่ง FBI ว่า “รอเดี๋ยวนะคะ” ก่อนจะสั่งตัดกล้วยลงมาปุ๊บ เข้าครัวไปทำ “กล้วยบวชชี” ร้อนๆ ออกมาแจกจ่ายให้เจ้าหน้าที่ FBI ทั้ง 4 นายกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

บรรยากาศตึงเครียดสลายกลายเป็นความอบอุ่น เจ้าหน้าที่ FBI ถึงกับถอนหายใจแล้วบอกว่า “ผมขอยื่นเรื่องถอนวาระการสืบสวนคุณดีกว่ามาดาม...ก่อนมาพวกเรากลัวกันแทบตายว่ามาดามรถถังจะเป็นมาเฟียหรือบุคคลอันตราย ที่ไหนได้ มาดามใจดีทำกล้วยบวชชีให้พวกเรากินขนาดนี้ จะไปน่ากลัวได้ยังไง”

พวกเขายังยอมเปิดแฟ้มประวัติลับที่สืบเรื่องของเธอให้ดู นพรัตน์เปิดดูแล้วยังอุทานด้วยความทึ่งว่าทำไมเขียนบันทึกละเอียดขนาดนี้ มีรูปถ่ายเธอทุกฝีก้าวชัดเจน จนเธอเอ่ยปากขอซีร็อกซ์เก็บไว้ดู แต่ FBI รีบปิดแฟ้มแล้วบอกว่า “ไม่ได้ครับมาดาม นี่ความลับระดับชาติ!”

FBI ถามทิ้งท้ายว่าทำไมเธอถึงเดินทางคนเดียวบ่อยๆ และนอนตามสนามบิน นพรัตน์ตอบตามตรงว่า “ในอเมริกาเดินทางคนเดียวมันอันตราย ที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับผู้หญิงคือสนามบินที่มีคนพลุกพล่านตลอดเวลา และการนอนบนเครื่องบิน 6 ชั่วโมงจากฟิลาเดลเฟียไปซานโฮเซ มันทำให้ฉันได้นอนหลับสบาย แถมมีอาหารกินฟรี ประหยัดค่าโรงแรมไปได้ตั้งเยอะค่ะ”

นพรัตน์เป็นคนมัธยัสถ์จนฝรั่งจำภาพเธอในชุด "กระโปรงพลีทยาว" ตัวเดิมๆ จนนึกว่าเป็นยูนิฟอร์มประจำตัว เหตุผลของเธอง่ายมาก
“กระโปรงพลีทมันไม่ต้องรีดค่ะ ใส่กระเป๋าใบเล็กๆ เดินทางสะดวก และใส่กระโปรงยาวไปประเทศแถบอาหรับเขาก็ไม่รังเกียจด้วย”

ความประหยัดของเธอสะท้อนชัดเจนแม้ในวันที่เธอเป็นมหาเศรษฐีหมื่นล้าน "กระเป๋าสตางค์" ของเธอคือ"ถุงพลาสติกใส่ยา" ที่ได้มาจากโรงพยาบาล นพรัตน์บอกว่า “ถุงยามันยังดีอยู่ จะทิ้งทำไม เอามาใส่เงินใส่บัตรได้ตั้งเยอะแยะ พ่อสอนเสมอว่า รายรับ รายจ่าย ไม่สำคัญเท่ากับ ‘รายเหลือ’ ทำอะไรต้องคำนวณให้มีเงินเหลือเก็บ”

เมื่อสถานการณ์ความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของไทยทวีความรุนแรง ข่าวการสูญเสียของเจ้าหน้าที่ทหารและประชาชนจากการลอบวางระเบิดเกิดขึ้นแทบทุกวัน หัวใจของอดีตครูและแม่บ้านอย่างนพรัตน์ทนดูไม่ได้ เธอหันไปปรึกษาสามีและทีมวิศวกรเพื่อคิดค้นสิ่งที่จะปกป้องชีวิตคน

บริษัท ชัยเสรีฯ จึงเริ่มต้นวิจัยและสร้าง "รถหุ้มเกราะล้อยาง" สัญชาติไทยขึ้นมาเองภายใต้ชื่อ “เฟิร์สวิน” (First Win) รถเกราะสัญชาติไทยแท้ที่แข็งแกร่งจนได้รับการจัดซื้อเข้าประจำการในกองทัพไทย, กรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI), หน่วยปราบปรามยาเสพติด และกรมราชทัณฑ์ แถมยังส่งออกไปขายให้กองทัพมาเลเซียได้สำเร็จ

ไม่หยุดแค่นั้น ชัยเสรีได้สร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ด้วยการผลิต เฟิร์สวิน เวอร์ชันรถพยาบาล ซึ่งเป็น "รถเกราะพยาบาลล้อยางกันกระสุนกันระเบิดคันแรกของโลก" เพื่อใช้รับส่งผู้บาดเจ็บในสมรภูมิได้อย่างปลอดภัย

วันเวลาผ่านไป กิจการของชัยเสรีเติบโตขึ้นอย่างเกรียงไกรภายใต้การบริหารร่วมกับบุตรชายทั้งสอง คือ “กานต์ กุลหิรัญ” และ “กฤต กุลหิรัญ” จากเดิมที่ขายชิ้นส่วนให้ไม่กี่กองทัพ ปัจจุบันมาดามรถถังขยายตลาดส่งออกอาวุธและรถหุ้มเกราะให้แก่ 46 กองทัพทั่วโลก รวมถึงองค์กรระดับโลกอย่าง องค์การสหประชาชาติ (UN)

ชีวิตของเธอผ่านการยอมรับในระดับสากลและระดับประเทศ ได้รับเกียรติยศมากมาย ไม่ว่าจะเป็นรางวัลส่งออกดีเด่น (Prime Minister’s Export Award) ปี 2549 จากทักษิณ ชินวัตร, ปี 2550 จากพลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์, รางวัลดีเด่นเลิศการออกแบบ “DEmark” ปี 2551 จากสมัคร สุนทรเวช และสูงสุดคือปริญญาวิศวกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี ในปี 2560

แต่ทางเดินของนักสู้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ในปี พ.ศ. 2561 ชัยเสรีต้องเผชิญมรสุมคดีความครั้งใหญ่ เมื่อกรมศุลกากรเรียกเก็บภาษีนำเข้ารถหุ้มเกราะย้อนหลังเป็นเงินสูงถึง 89 ล้านบาท นพรัตน์ในฐานะรองประธานกรรมการบริษัทไม่ยอมแพ้ เดินหน้ายื่นหนังสือร้องเรียนขอความเป็นธรรมเพื่อปกป้องเกียรติยศของอุตสาหกรรมป้องกันประเทศที่สร้างด้วยน้ำพักน้ำแรง นอกจากนี้เธอยังบริหารสินทรัพย์จนเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของกองทุนรวมอสังหาริมทรัพย์ลักซ์ชัวรี่อีกด้วย

ในยามว่างจากเสียงเครื่องยนต์และเอกสารสัญญาระดับชาติ นักธุรกิจหญิงหมื่นล้านคนนี้มักจะนั่งเงียบๆ ทำงานประดิษฐ์ งานฝีมือ และจับพู่กันวาดภาพระบายสี

นพรัตน์ในวัย73ปี ได้พิสูจน์ให้โลกเห็นแล้วว่า จากเด็กหญิงย่านเซียงกงและครูสอนภูมิศาสตร์ตัวเล็กๆ เธอได้ต่อเรือออกสู่มหาสมุทรหลวงอันกว้างใหญ่ และกลายเป็น "มาดามรถถัง" ตำนานที่กองทัพทั่วโลกไม่มีวันลืม...

เธอยังคงยิ้มและพูดคำเดิมเสมอ
“งานหลักของฉันคือแม่บ้าน ดูแลครอบครัว ส่วนงานสร้างรถเกราะระดับโลก... มันแค่งานรองเท่านั้นเองค่ะ”

สามารถแชร์โพสต์นี้ได้ แต่ไม่อนุญาตให้คัดลอกบทความไปโพสต์ซ้ำหรือพากย์เสียงลงแพลตฟอร์มอื่น ทุกกรณีโดย ไม่ได้รับอนุญาต ควรหาข้อมูลเองและเรียบเรียงใหม่ด้วยภาษาการเขียนของตนเอง 
เรียบเรียง : พี่อัย เสียงจากอดีต คดีดัง